Το ΣτΕ έκρινε για μια ακόμη φορά συνταγματική την περικοπή των δώρων-όπως είχε κρίνει και το 2019- καθώς και την μη επαναφορά τους ,παρά το γεγονός ότι δέχεται πως οι δημοσιονομικές συνθήκες για τη χώρα άλλαξαν.
Επαναλαμβάνει, επίσης, το σκεπτικό πως οι Δ.Υ. μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς και χωρίς τα δώρα!!!
Ουσιαστικά δέχεται το αφήγημα της κυβέρνησης ότι άλλαξε ο τρόπος χορήγησης των " αυξήσεων" στο Δημόσιο, επικαλούμενο τον νόμο 5045, με τον οποίο δόθηκαν 70 ευρώ ακαθάριστα, ως αύξηση στους μισθούς, άρα δεν είναι υποχρεωμένη η κυβέρνηση να επαναφέρει τα δώρα με την παλιά τους μορφή!!!
Περίπου τα ίδια λέει και η κυβέρνηση κι ο ίδιος ο πρωθυπουργός, ότι δήθεν επέστρεψε τα δώρα μέσω των αυξήσεων.
Ταυτόχρονα η πλειοψηφία του ΣτΕ απέρριψε το επιχείρημα για ίσες αμοιβές σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, με βάση την ευρωπαϊκή οδηγία, επικαλούμενο ότι οι Δ.Υ. έχουν την μονιμότητα, άλλο υπηρεσιακό καθεστώς κλπ.
Τώρα τι σχέση έχουν οι ανάγκες των ανθρώπων για αξιοπρεπή διαβίωση με το ...υπηρεσιακό τους καθεστώς μόνο η πλειοψηφία του ΣτΕ το γνωρίζει.
Στο σημείο αυτό υπήρξε μια σημαντική μειοψηφία έξι Συμβούλων της Επικρατείας: των Β. Αραβαντινού, Β. Ραφτοπούλου, Δ. Μακρή, Α. Ρωξάνα, Ο. Σπαχή και Α. Ασημακόπουλου.
"Η μειοψηφία διαφοροποιείται ουσιωδώς από την πλειοψηφία ως προς το ποιο είναι το ορθό κριτήριο σύγκρισης για την εφαρμογή της αρχής της ισότητας.
Κατά την πλειοψηφία, συγκρίνονται συνολικά δύο διαφορετικά εργασιακά καθεστώτα: εκείνο του δημοσίου υπαλλήλου και εκείνο του εργαζομένου στον ιδιωτικό τομέα.
Κατά τη μειοψηφία, όμως, αυτό δεν είναι το κρίσιμο ερώτημα. Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποια ανάγκη εξυπηρετούν τα συγκεκριμένα επιδόματα.
Και στο ερώτημα αυτό η μειοψηφία δίνει σαφή απάντηση: τα επιδόματα Χριστουγέννων, Πάσχα και αδείας δεν συνδέονται με τη μονιμότητα, την υπηρεσιακή εξέλιξη ή οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό της δημοσιοϋπαλληλικής σχέσης. Συνδέονται με συγκεκριμένες κοινωνικοοικονομικές ανάγκες, δηλαδή με τις αυξημένες αγοραστικές ανάγκες κατά τις περιόδους των εορτών και της θερινής άδειας.
Οι ανάγκες αυτές είναι κοινές για όλους τους εργαζομένους, ανεξάρτητα από το εάν εργοδότης τους είναι το Δημόσιο ή ένας ιδιώτης.
Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει η μειοψηφία, η κοινωνικοοικονομική αυτή συνθήκη «παρέμεινε και παραμένει αμετάβλητη» και δεν συνδέεται με το εργασιακό καθεστώς των υπαλλήλων. Επομένως, ως προς τη συγκεκριμένη ανάγκη που καλύπτουν τα επιδόματα, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι τελούν σε ουσιωδώς όμοια κατάσταση.
Από τη διαπίστωση αυτή η μειοψηφία αντλεί μία πολύ σημαντική νομική συνέπεια: η μη πρόβλεψη των αντίστοιχων παροχών για τους δημοσίους υπαλλήλους παραβιάζει την αρχή της ισότητας του άρθρου 4 παρ. 1 του Συντάγματος και δικαιολογεί την επεκτατική εφαρμογή των σχετικών διατάξεων του εργατικού δικαίου, εντός βεβαίως των ορίων του αιτήματος της αγωγής..." (Το κείμενο σε εισαγωγκά από την νομική σύμβουλο της ΑΔΕΔΥ.)
Είναι προφανές, από τα παραπάνω, ότι η επαναφορά των δώρων σε εργαζόμενους και συνταξιούχους είναι καθαρά θέμα πολιτικής βούλησης και πολιτικής απόφασης.
Βούληση την οποία δεν έχει η σημερινή κυβέρνηση, η οποία έχει απορρίψει κατηγορηματικά την επαναφορά τους. Χρειάζεται αλλαγή πολιτικής, η οποία μόνο μέσα από την πολιτική αλλαγή μπορεί να προκύψει.
Δημ. Μπράτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου