Η βασικότερη απώλεια αφορά την εθνική σύνταξη. Για τη μειωμένη, η μείωση υπολογίζεται σε 6% για κάθε έτος που υπολείπεται μέχρι το 67ο έτος, με ανώτατο όριο το 30%, όταν η έξοδος γίνεται στα 62. Παράλληλα, για όσους δεν έχουν τουλάχιστον 6.000 ένσημα, προβλέπεται και επιπλέον μείωση 2% για κάθε χρόνο που υπολείπεται από το όριο αυτό.
Αυτό σημαίνει ότι ο ασφαλισμένος που φεύγει νωρίτερα μπορεί να δει σημαντική απώλεια στο σταθερό κομμάτι της σύνταξής του. Με δεδομένο ότι η εθνική σύνταξη βρισκόταν στα 436,39 ευρώ από 1/1/2025, μια μείωση 30% αντιστοιχεί σε απώλεια περίπου 131 ευρώ τον μήνα, πριν ληφθούν υπόψη άλλες παράμετροι.
Η δεύτερη παγίδα είναι ότι η μείωση αυτή δεν είναι προσωρινή. Δεν πρόκειται δηλαδή για “πέναλτι” που σταματά όταν ο συνταξιούχος φτάσει τα 67, αλλά για μόνιμη περικοπή στο ποσό που απονεμήθηκε ως μειωμένη σύνταξη. Γι’ αυτό και η επιλογή της πρόωρης εξόδου πρέπει να σταθμίζεται πολύ προσεκτικά, ιδιαίτερα όταν το εισόδημα μετά τη συνταξιοδότηση θα εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από τη σύνταξη.
Υπάρχει και μια ακόμη, λιγότερο ορατή, απώλεια: όποιος φεύγει νωρίτερα συνήθως αποχωρεί και με λιγότερα έτη ασφάλισης. Αυτό σημαίνει χαμηλότερο ποσοστό αναπλήρωσης και άρα μικρότερη ανταποδοτική σύνταξη. Με απλά λόγια, η ζημιά δεν περιορίζεται μόνο στη μείωση της εθνικής σύνταξης, αλλά επηρεάζει και το δεύτερο κομμάτι της παροχής, επειδή ο ασφαλισμένος σταματά να χτίζει χρόνο ασφάλισης και συντάξιμες αποδοχές.
Για αρκετούς ασφαλισμένους, η μειωμένη σύνταξη λειτουργεί ως “γρήγορη έξοδος”, όμως δεν είναι πάντα η συμφέρουσα επιλογή. Όσο πιο κοντά βρίσκεται κάποιος στη συμπλήρωση περισσότερων ετών ασφάλισης ή στην πλήρη σύνταξη, τόσο περισσότερο πρέπει να υπολογίζει αν τον συμφέρει να παραμείνει λίγους μήνες ή λίγα χρόνια ακόμη στην εργασία, ώστε να περιορίσει ή να αποφύγει τη μόνιμη απώλεια
Αναδημοσίευση από https://workenter.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου