Ταμείο Δημοσίου και όρια ηλικίας: Ποιοι «κλειδώνουν» έξοδο και ποιοι οδηγούνται στα 62 ή στα 67

     Το συνταξιοδοτικό καθεστώς των δημοσίων υπαλλήλων παραμένει από τα πιο σύνθετα σημεία του ασφαλιστικού, κυρίως για τους παλαιούς ασφαλισμένους, τους γονείς ανηλίκων και όσους εμπίπτουν στις μεταβατικές διατάξεις. Παρότι τα γενικά όρια ηλικίας είναι σήμερα σαφή, η πραγματική δυσκολία βρίσκεται στο ποιοι πρόλαβαν να κατοχυρώσουν ή να θεμελιώσουν δικαίωμα με παλαιότερους όρους και ποιοι τελικά συνταξιοδοτούνται με τους κανόνες που ισχύουν για όλους.

   Σύμφωνα με τον e-ΕΦΚΑ, τα γενικά όρια ηλικίας για σύνταξη λόγω γήρατος είναι τα 67 έτη με τουλάχιστον 15 έτη ασφάλισης ή τα 62 έτη με τουλάχιστον 40 έτη ασφάλισης. Αυτή είναι η βασική αφετηρία για τους ασφαλισμένους που δεν υπάγονται σε ειδικότερες ή μεταβατικές ρυθμίσεις.

Το κρίσιμο σημείο

    Το κρίσιμο σημείο για το Δημόσιο είναι ότι τα λεγόμενα μεταβατικά όρια ηλικίας δεν παραμένουν ανοιχτά για πάντα. Το Υπουργείο Εργασίας έχει διευκρινίσει ότι όσοι δεν θεμελίωσαν ή δεν κατοχύρωσαν συνταξιοδοτικό δικαίωμα έως τις 31 Δεκεμβρίου 2021, από την 1η Ιανουαρίου 2022 και μετά δεν εντάσσονται πλέον στα μεταβατικά όρια και ακολουθούν τους γενικούς κανόνες των 62 ή 67 ετών, ανάλογα με τα χρόνια ασφάλισης.

   Αυτό εξηγεί γιατί το ίδιο πλήθος ετών ασφάλισης δεν οδηγεί πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα. Ένας παλαιός ασφαλισμένος στο Δημόσιο μπορεί να έχει πολλά χρόνια υπηρεσίας, αλλά αν δεν πρόλαβε να συμπληρώσει έγκαιρα τις απαιτούμενες προϋποθέσεις του προηγούμενου καθεστώτος, δεν διατηρεί αυτομάτως το παλαιότερο ευνοϊκό όριο ηλικίας. Το Υπουργείο Εργασίας έχει δώσει ως χαρακτηριστικό παράδειγμα δημόσιο υπάλληλο με 35 έτη ασφάλισης που δεν συμπληρώνει εγκαίρως την απαιτούμενη ηλικία, με αποτέλεσμα να μην κατοχυρώνει την ευνοϊκή έξοδο με τους παλιούς όρους.

Οι γονείς ανηλίκων

   Ιδιαίτερη κατηγορία αποτελούν οι γονείς ανηλίκων, που για χρόνια αποτέλεσαν μία από τις πιο ευαίσθητες εξαιρέσεις του συνταξιοδοτικού. Και εδώ όμως το «κλειδί» είναι ο χρόνος: δεν αρκεί μόνο η ύπαρξη ανήλικου τέκνου, αλλά απαιτείται να συντρέχουν οι ειδικές προϋποθέσεις του αντίστοιχου καθεστώτος μέσα στα κρίσιμα έτη που αναγνωρίζει ο νόμος. Το Υπουργείο Εργασίας έχει επισημάνει ότι μητέρα ανηλίκου που δεν συμπλήρωσε εγκαίρως τις απαιτούμενες ημέρες ασφάλισης ή το αντίστοιχο ηλικιακό όριο δεν διατηρεί το παλιό καθεστώς.

Στις περιπτώσεις αυτές έχει ιδιαίτερη σημασία και ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιούνται οι αναγνωρίσεις χρόνου. Ο e-ΕΦΚΑ διευκρινίζει ότι ο χρόνος για τα παιδιά δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη συμπλήρωση των 5.500 ημερών ασφάλισης στις διατάξεις συνταξιοδότησης μητέρων ή χήρων πατέρων ανηλίκων τέκνων. Αυτό σημαίνει ότι πολλοί ασφαλισμένοι θεωρούν λανθασμένα πως με εξαγορά ή αναγνώριση πλασματικού χρόνου μπορούν να «κλειδώσουν» δικαίωμα που στην πραγματικότητα δεν θεμελιώνεται έτσι.

   Για όσους εξετάζουν το ενδεχόμενο μειωμένης σύνταξης, ισχύει ένας ακόμη σημαντικός κανόνας. Ο e-ΕΦΚΑ αναφέρει ότι όταν η σύνταξη χορηγείται σε μικρότερο όριο ηλικίας από το πλήρες, η εθνική σύνταξη μειώνεται κατά 6% για κάθε έτος που υπολείπεται μέχρι το πλήρες όριο, με ανώτατο ποσοστό μείωσης 30%, ενώ η ανταποδοτική σύνταξη δεν υφίσταται αντίστοιχη μείωση.

    Στην πράξη, το θέμα των ορίων ηλικίας στο Δημόσιο δεν λύνεται με έναν απλό κανόνα για όλους. Ρόλο παίζουν η ημερομηνία πρώτης ασφάλισης, τα συνολικά έτη υπηρεσίας, το αν ο ασφαλισμένος είχε ανήλικο τέκνο στον κρίσιμο χρόνο, το αν είχε συμπληρώσει 25ετία ή άλλο ειδικό όρο σε συγκεκριμένο έτος, αλλά και το αν πρόλαβε να κατοχυρώσει δικαίωμα πριν κλείσει η μεταβατική περίοδος. Γι’ αυτό και δύο υπάλληλοι με φαινομενικά παρόμοιο ασφαλιστικό βίο μπορεί να οδηγηθούν σε διαφορετικά όρια εξόδου.

Αναδημοσίευση από https://workenter.gr/