Από το 2011, οι δημόσιοι υπάλληλοι πληρώνουν μια ειδική εισφορά 2% επί των τακτικών αποδοχών, των πρόσθετων αμοιβών και των αποζημιώσεών τους, με σκοπό την ενίσχυση των πόρων για τη χρηματοδότηση προγραμμάτων απασχόλησης και την καταπολέμηση της ανεργίας.
Μια εισφορά που επιβλήθηκε σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής κρίσης, αλλά εξακολουθεί να παρακρατείται από τους μισθούς των εργαζομένων του Δημοσίου, ακόμη και σήμερα, όταν η ανεργία έχει πλέον υποχωρήσει κάτω από το 10%.
Το ερώτημα είναι απλό: Αφού η ανεργία έπεσε κάτω από το όριο που είχε τεθεί ως προϋπόθεση για την κατάργηση της εισφοράς, γιατί οι δημόσιοι υπάλληλοι συνεχίζουν να πληρώνουν;
3,9 δισ. ευρώ από τις τσέπες των δημοσίων υπαλλήλων
Τα ποσά που έχουν συγκεντρωθεί όλα αυτά τα χρόνια προκαλούν ίλιγγο.
Σε ετήσια βάση, οι εισπράξεις από την ειδική εισφορά υπολογίζονται περίπου στα 270–275 εκατομμύρια ευρώ, ενώ το συνολικό ποσό από την επιβολή της εκτιμάται ότι φτάνει περίπου τα 3.9 δισεκατομμύρια ευρώ.
Πρόκειται για χρήματα που αφαιρούνται συστηματικά από τις αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων, χρόνο με τον χρόνο, χωρίς η κράτηση να έχει καταργηθεί, παρά τη σημαντική αποκλιμάκωση της ανεργίας.
Πού πηγαίνουν τα χρήματα της εισφοράς;
Παρά την ονομασία της, η ειδική εισφορά δεν καταλήγει σε έναν αυτοτελή λογαριασμό της ΔΥΠΑ.
Έως το 2018, τα σχετικά έσοδα καταγράφονταν στον ΚΑΕ 0828, ενώ από το 2019 καταγράφονται στον Αναλυτικό Λογαριασμό Εσόδου 1150106001 του Κρατικού Προϋπολογισμού.
Με άλλα λόγια, τα ποσά εντάσσονται στα γενικά έσοδα του κράτους και δεν αποδίδονται απευθείας στη ΔΥΠΑ ως ξεχωριστή εισφορά.
Και εδώ προκύπτει ένα εύλογο ερώτημα: Πώς ακριβώς αξιοποιούνται τα δισεκατομμύρια που παρακρατούνται από τους δημοσίους υπαλλήλους στο όνομα της καταπολέμησης της ανεργίας;
Η ανεργία έπεσε κάτω από το 10%, αλλά η κράτηση συνεχίζεται
Η σύνδεση της εισφοράς με την ανεργία βρίσκεται στο επίκεντρο των αντιδράσεων των εργαζομένων.
Η κυβέρνηση είχε συνδέσει την κατάργησή της με την υποχώρηση της ανεργίας κάτω από το 10%. Το όριο αυτό έχει πλέον ξεπεραστεί, καθώς η ανεργία έχει υποχωρήσει σε μονοψήφια ποσοστά.
Ωστόσο, η κράτηση εξακολουθεί να εμφανίζεται στις μισθοδοσίες των δημοσίων υπαλλήλων.
Έτσι, ένα μέτρο που συνδέθηκε με την αντιμετώπιση της ανεργίας παραμένει σε ισχύ, χωρίς να έχει δοθεί τέλος στην επιβάρυνση των εργαζομένων του Δημοσίου.
Η εισφορά των δημοσίων υπαλλήλων και η διαφορετική μεταχείριση του ιδιωτικού τομέα
Ένα ακόμη ζήτημα που προκαλεί αντιδράσεις είναι η σύγκριση με τις εισφορές υπέρ ανεργίας των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα.
Η ειδική εισφορά 2% των δημοσίων υπαλλήλων δεν είναι ανταποδοτική με την άμεση έννοια. Οι ίδιοι δεν αποκτούν, μέσω αυτής της κράτησης, αντίστοιχο δικαίωμα σε επίδομα ανεργίας ή άλλες παροχές που συνδέονται με το ασφαλιστικό σύστημα ανεργίας.
Αντίθετα, οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα καταβάλλουν εισφορές υπέρ ανεργίας, οι οποίες συνδέονται με παροχές όπως τα επιδόματα ανεργίας και με προγράμματα απασχόλησης και κατάρτισης.
Παράλληλα, η εργατική συμμετοχή στην αντίστοιχη εισφορά του ιδιωτικού τομέα ανέρχεται σε 1,20%, ποσοστό χαμηλότερο από το 2% που επιβαρύνει τους δημοσίους υπαλλήλους.
Η σύγκριση αυτή επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα της ίσης μεταχείρισης και της ανταποδοτικότητας των κρατήσεων.
Και η εισφορά αλληλεγγύης που καταργήθηκε το 2023
Οι δημόσιοι υπάλληλοι επιβαρύνονταν μέχρι το 2023 και με την κλιμακωτή εισφορά αλληλεγγύης του άρθρου 43Α του Ν. 4172/2013.
Η συγκεκριμένη εισφορά καταργήθηκε, ωστόσο η ειδική εισφορά 2% υπέρ ανεργίας εξακολουθεί να παραμένει.
Έτσι, παρά την κατάργηση της μίας επιβάρυνσης, η δεύτερη συνεχίζει να αφαιρεί κάθε μήνα χρήματα από τις αποδοχές των εργαζομένων του Δημοσίου.
Μέχρι πότε θα πληρώνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι;
Δεκαπέντε χρόνια μετά την επιβολή της, η ειδική εισφορά 2% εξακολουθεί να αποτελεί μια σταθερή μισθολογική επιβάρυνση για τους δημοσίους υπαλλήλους.
Με την ανεργία να έχει υποχωρήσει κάτω από το 10%, με δισεκατομμύρια ευρώ να έχουν συγκεντρωθεί και με τα έσοδα να καταγράφονται στον Κρατικό Προϋπολογισμό, το αίτημα για κατάργηση της εισφοράς επανέρχεται επιτακτικά.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι εξακολουθούν να πληρώνουν για την καταπολέμηση της ανεργίας, χωρίς να γνωρίζουν με σαφήνεια πότε θα σταματήσει αυτή η κράτηση.
Το ερώτημα παραμένει: Αν η ανεργία έπεσε κάτω από το 10%, όπως είχε τεθεί ως προϋπόθεση, τι περιμένει η κυβέρνηση για να καταργήσει επιτέλους την εισφορά;
Αναδημοσίευση από https://e-wall.net/
