Μισθοί: Πόσο απέχει η Ελλάδα από τα επίπεδα του 2009; Σε όρους αγοραστικής δύναμης (οι μισθοί εν πολλοίς), η Ελλάδα εμφανίζει πλέον σημαντική υστέρηση έναντι των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης

    Παρά τις διαδοχικές αυξήσεις στον κατώτατο μισθό και τη βελτίωση βασικών δεικτών της απασχόλησης τα τελευταία χρόνια, η αγοραστική δύναμη των εργαζομένων (οι μισθοί εν πολλοίς) στην Ελλάδα εξακολουθεί να υπολείπεται σημαντικά των προ κρίσης επιπέδων, όπως καταγράφει η ετήσια έκθεση του ΙΝΕ ΓΣΕΕ. Η μελέτη καταγράφει ότι, πίσω από τη βελτίωση των ονομαστικών αποδοχών, παραμένει ένα έντονο έλλειμμα σε πραγματικούς όρους, το οποίο αντανακλά τις επιπτώσεις τόσο της πολυετούς οικονομικής κρίσης όσο και των πρόσφατων πληθωριστικών πιέσεων.

    Σύμφωνα με τα στοιχεία της μελέτης, ο μέσος ετήσιος ονομαστικός μισθός το 2025 ανήλθε στα 18.134 ευρώ, σημειώνοντας αύξηση 3,9% σε σχέση με το 2024 και 19,7% συγκριτικά με το 2019. Παρά τη θετική αυτή εξέλιξη, παραμένει μειωμένος κατά περίπου 12% σε σχέση με το 2009, ενώ βρίσκεται ακόμη χαμηλότερα και από το επίπεδο του 2012, μέσα στην περίοδο της βαθιάς ύφεσης.

   Η εικόνα γίνεται πιο αρνητική όταν εξετάζονται οι αποδοχές σε πραγματικούς όρους. Ο μέσος πραγματικός ετήσιος μισθός διαμορφώθηκε το 2025 στα 14.998 ευρώ, παρουσιάζοντας οριακή άνοδο 1,3% σε ετήσια βάση. Ωστόσο, εξακολουθεί να υπολείπεται κατά περίπου 31% σε σχέση με το 2009 και ουσιαστικά δεν έχει διαφοροποιηθεί από το 2019. Η έκθεση υπογραμμίζει ότι η αύξηση της οικονομικής δραστηριότητας και του ονομαστικού ΑΕΠ δεν έχει μεταφραστεί σε αντίστοιχη ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών.

Μισθοί: Χαμηλή αγοραστική δύναμη

   Στους κλάδους υψηλής εξειδίκευσης, όπως οι χρηματοπιστωτικές και ασφαλιστικές δραστηριότητες, το πραγματικό ωρομίσθιο παραμένει στα 17,2 ευρώ, σημαντικά κάτω από τα προ κρίσης επίπεδα. Παράλληλα, στις επαγγελματικές και επιστημονικές δραστηριότητες καταγράφεται στασιμότητα σε πραγματικούς όρους, την ώρα που σε άλλες ευρωπαϊκές οικονομίες οι αποδοχές αυξάνονται ταχύτερα.

    Ιδιαίτερα χαμηλές είναι οι αμοιβές στους κλάδους εμπορίου, μεταφορών, αποθήκευσης, τουρισμού και εστίασης, όπου απασχολείται μεγάλο μέρος των νέων εργαζομένων. Το πραγματικό ωρομίσθιο φτάνει τα 6,4 ευρώ, παραμένοντας χαμηλότερο από το 2009, αν και ελαφρώς υψηλότερο από το 2019.

    Σε όρους αγοραστικής δύναμης (PPS), η Ελλάδα εμφανίζει πλέον σημαντική υστέρηση έναντι των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, αλλά και των Βαλκανίων, καθώς το ελληνικό ωρομίσθιο αντιστοιχεί περίπου στο 63–64% των αντίστοιχων επιπέδων, ενώ το 2009 βρισκόταν σε καλύτερη θέση

Πίεση από τον πληθωρισμό

   Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στις επιπτώσεις του πληθωρισμού. Το 2025 ο πραγματικός μισθός εμφανίζεται μειωμένος κατά 1,3% σε σύγκριση με το 2021, έτος κατά το οποίο ξεκίνησε η έντονη άνοδος των τιμών, γεγονός που δείχνει ότι οι μισθολογικές αυξήσεις δεν έχουν καλύψει πλήρως το αυξημένο κόστος ζωής.

     Αντίστοιχη στασιμότητα καταγράφεται και στο ωρομίσθιο. Το μέσο ονομαστικό ωρομίσθιο ανήλθε στα 9,6 ευρώ, αλλά σε πραγματικούς όρους αντιστοιχεί μόλις στο 73,5% του επιπέδου του 2009. Σε σχέση με το 2019, η άνοδος είναι οριακή και δεν ξεπερνά το 2%, επιβεβαιώνοντας τη στασιμότητα της αγοραστικής δύναμης.

Μεγάλες αποκλίσεις ανά κλάδο

  Η έκθεση καταγράφει ότι η υποχώρηση των πραγματικών αποδοχών είναι ευρεία και αφορά σχεδόν όλους τους κλάδους της οικονομίας.

     Στη μεταποίηση υψηλής και μεσαίας τεχνολογίας, το πραγματικό ωρομίσθιο το 2024 παραμένει 2,1% χαμηλότερο από το 2009, παρά την αύξηση των ονομαστικών αμοιβών. Στη χαμηλότερη τεχνολογική κατηγορία της μεταποίησης, η μείωση φτάνει το 25,1%.

    Ακόμη μεγαλύτερες απώλειες καταγράφονται στις υπηρεσίες. Στους κλάδους έντασης γνώσης, το πραγματικό ωρομίσθιο είναι μειωμένο κατά 42,4% σε σχέση με το 2009, ενώ στις λιγότερο εξειδικευμένες υπηρεσίες η πτώση φτάνει το 31,3%.

    Στην εκπαίδευση και την υγεία – τομείς με υψηλή συμμετοχή γυναικών – οι απώλειες παραμένουν έντονες. Το πραγματικό ωρομίσθιο στην εκπαίδευση μειώθηκε από 17,2 ευρώ το 2009 σε 10,8 ευρώ το 2024, ενώ στην υγεία και κοινωνική φροντίδα από 12,5 ευρώ σε 8 ευρώ.

Αναδημοσίευση από https://www.ot.gr/

Πώς «άδειασε» το ελληνικό Δημόσιο – Χάθηκαν 268.000 υπάλληλοι μέσα σε μία δεκαετία Οι αναπληρώσεις γίνονται κυρίως με μη μόνιμο προσωπικό. Οι αποχωρήσεις και οι ελλείψεις ανά δημόσιο φορέα.

    Σταθερή παραμένει η έλλειψη των υπαλλήλων στο δημόσιο τομέα. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Πανελληνίου Συλλόγου Υπαλλήλων ΟΑΕΔ-τ.ΟΕΕ-τ.ΟΕΚ (ΠΑΝΣΥΠΟ), το Δημόσιο έχασε σε μια δεκαετία παραπάνω από 268.000 υπαλλήλους κι έκτοτε, η αναπλήρωση προσωπικού, κινείται με πολύ αργούς ρυθμούς. Το ακόμη χειρότερο όμως είναι ότι αυτή η αναπλήρωση, πραγματοποιείται, σε μεγάλο βαθμό, με μη τακτικό προσωπικό, γεγονός που υπονομεύει τη συνέχεια και τη σταθερότητα των δημόσιων υπηρεσιών.

«Αναλαμβάνει υπηρεσία μετά από 2-3 χρόνια»

    Το πρώτο εντυπωσιακό στοιχείο που παρατίθεται στην έκθεση είναι ότι «ο μέσος χρόνος που μεσολαβεί από την έγκριση του ετήσιου προγραμματισμού προσλήψεων ως τη στιγμή που ο νεοπροσλαμβανόμενος αναλαμβάνει πράγματι υπηρεσία ανέρχεται σε δύο έως τρία χρόνια». Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, «η υπηρεσία λειτουργεί με υπηρεσιακό κενό».

    Αιτία αυτής της καθυστέρησης είναι ότι απαιτείται μια σειρά από διοικητικές πράξεις: έγκριση προγραμματισμού, έκδοση προκήρυξης, υποβολή αιτήσεων, γραπτός διαγωνισμός, ανακοίνωση αποτελεσμάτων, ενστάσεις, οριστικοί πίνακες, διορισμός, ανάληψη καθηκόντων. Κι ως αποτέλεσμα, επιτυχόντες παραμένουν αδιόριστοι και οι υπηρεσίες υποστελεχωμένες για χρόνια.

     Για να λυθεί το ζήτημα σύμφωνα με την ΠΑΝΣΥΠΟ, απαιτείται «ένα σύστημα που να “βλέπει” τις αποχωρήσεις τριετίας εκ των προτέρων, να εκκινεί διαδικασίες προδημοσίευσης και να διασφαλίζει ότι η νέα πρόσληψη ανταποκρίνεται σε πραγματική λειτουργική ανάγκη – όχι απλώς σε αριθμητική αντιστάθμιση».

Ο κανόνας 1:1

    Σε ό,τι αφορά τον κανόνα 1:1, στην έκθεση αναγράφεται πως «ο κανόνας μετράται συγκεντρωτικά -στο επίπεδο του συνολικού αριθμού προσλήψεων και αποχωρήσεων της Γενικής Κυβέρνησης».

     Παρόλα αυτά, «μια αποχώρηση από υποστελεχωμένη περιφερειακή υπηρεσία δεν ισοδυναμεί λειτουργικά με μια πρόσληψη σε άλλο τομέα ή άλλη χρονική στιγμή. Ακόμα κι αν η εθνική αναλογία μοιάζει ισορροπημένη, η διοικητική πραγματικότητα μπορεί να είναι έντονα άνιση». Με άλλα λόγια, ο κανόνας 1:1 «μπορεί να λειτουργεί ως εργαλείο ελέγχου του συνολικού αριθμού, αλλά δεν επαρκεί ως σύστημα στελέχωσης».  

    Άλλωστε, η μεγάλη μείωση προσωπικού την περίοδο 2009-2018, «συνοδεύτηκε από σχετική σταθεροποίηση της μισθολογικής δαπάνης. Ο έλεγχος ανθρώπινου δυναμικού λειτούργησε ως εργαλείο περιορισμού δαπανών. Αυτό δεν ήταν εργαλείο διοίκησης – ήταν λιτότητα εκφρασμένη σε θέσεις εργασίας».

Μείωση 268.757 εργαζομένων

     Αξιοσημείωτα όμως είναι και τα δεδομένα που αποκαλύπτουν τη διακύμανση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων την τελευταία 15ετία. Όπως σημειώνεται, «από 964.508 εργαζόμενους στη Γενική Κυβέρνηση το 2009, φτάσαμε στους 695.751 το 2018», μείωση που αντιστοιχεί σε 268.757 εργαζόμενους. Αντίστοιχα, το τακτικό προσωπικό συρρικνώθηκε από 692.907 σε 566.511, μείωση που αντιστοιχεί σε 126.396 εργαζομένους.

      Αντίστροφη όμως είναι η πραγματικότητα αναφορικά με το μη τακτικό προσωπικό, καθώς οι εργαζόμενοι ανήλθαν από 100.603 το 2019 σε 153.220 το 2026.

     Ως αποτέλεσμα, «το συνολικό άθροισμα (τακτικό και μη τακτικό) ανεβαίνει από 672.927 (2019) στα 724.071 (2026). Η αύξηση δηλαδή δεν οφείλεται στην ενίσχυση του μόνιμου πυρήνα, αλλά στη διεύρυνση των ευέλικτων μορφών απασχόλησης».

«Λιγότεροι μόνιμοι, περισσότεροι με σύμβαση»

    Ελάχιστα περιθώρια ευνοϊκής ερμηνείας αφήνουν σύμφωνα με την έκθεση και τα νούμερα της περιόδου 2013-2024. Κι αυτό, επειδή σε αυτή την περίοδο, οι σωρευτικές προσλήψεις τακτικού προσωπικού ανέρχονται σε 133.505, ενώ οι σωρευτικές αποχωρήσεις σε 202.997. Δηλαδή, αρνητικό ισοζύγιο 69.492, ή με απλά λόγια, «για κάθε 100 που έφυγαν, ήρθαν 66». Σημειώνεται πως οι περισσότερες απώλειες καταγράφηκαν την τριετία 2013-2015, όταν και ξεπέρασαν τις 63.000.

    Το γεγονός  ότι σύμφωνα με την έκθεση παρατηρείται τα τελευταία χρόνια σταθεροποίηση σε χαμηλότερο επίπεδο, δεν σημαίνει ότι αυτό αποτελεί ανάκτηση των απωλειών. Εξάλλου, «το γεγονός ότι η συνολική απασχόληση αυξάνεται μετά το 2019 κυρίως μέση μη τακτικού προσωπικού επιβεβαιώνει ότι δεν μιλάμε για πλήρη ανασυγκρότηση του μόνιμου διοικητικού πυρήνα. Η διοίκηση σταθεροποιείται αριθμητικά, αλλά με διαφορετικό μείγμα: λιγότεροι μόνιμοι, περισσότεροι με σύμβαση».

«Ειδικές διαδρομές»

    Αναφορικά με την περίοδο 2021-25, τα στοιχεία δείχνουν ότι το σύνολο της Γενικής Κυβέρνησης μειώθηκε κατά 25.349 εργαζόμενους, ενώ το τακτικό προσωπικό κατά 5.140 εργαζόμενους.

    Το μη τακτικό προσωπικό μειώθηκε επίσης, «αλλά παρέμεινε σε επίπεδο πάνω από 219.000 – πολύ υψηλό για να θεωρείται περιθωριακό». Είναι άλλωστε ενδεικτικό, ότι το 2013 οι μη τακτικοί εργαζόμενοι ήταν μόλις 58.756.

    Σημειώνεται πως την ίδια περίοδο, καταγράφηκαν 77.474 προσλήψεις, εκ των οποίων το 17,4% πραγματοποιήθηκε εκτός κανόνα. Πρόκειται για στοιχείο που σύμφωνα με την ΠΑΝΣΥΠΟ αναδεικνύει ότι «ένα αξιόλογο μέρος των προσλήψεων γίνεται μέσω εξαιρέσεων και “ειδικών διαδρομών”. Αν ο κανόνας ήταν επαρκής, δεν θα χρειαζόταν αυτή η παράλληλη διαδρομή».

Τα στοιχεία ανά φορέα

    Πίσω όμως από τα συγκεντρωτικά δεδομένα, φαίνεται πως κρύβονται έντονες ανισότητες ανά δημόσιο φορέα και υπηρεσία την περίοδο 2021-25.

    Στην τοπική αυτοδιοίκηση, σχεδόν οι μισοί εργαζόμενοι (46%) ήταν μη τακτικοί το 2025.

   Στο υπουργείο Παιδείας, το τακτικό προσωπικό αυξήθηκε κατά 8.941 εργαζόμενους και η αναλογία των μη τακτικών υποχώρησε από 34% σε 27%, όμως «παραμένει πολύ υψηλή για έναν πυλώνα βασικών υπηρεσιών».

   Στο υπουργείο Υγείας το σύνολο των υπαλλήλων υποχώρησε κατά 5,04%, ωστόσο «το μη τακτικό προσωπικό παραμένει στο ένα τρίτο του συνόλου».

   Στα υπουργείο Εργασίας το συνολικό προσωπικό του μειώθηκε κατά 23,45%. Μέρος αυτής της μεταβολής εξηγείται από τη μεταφορά αρμοδιοτήτων στο υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, ωστόσο, «το νέο υπουργείο εμφανίζει αναλογία μη τακτικού προσωπικού περίπου 36,8%».

     Ενδεικτική όμως είναι και η σύγκριση με τα ευρωπαϊκά δεδομένα: στην ΕΕ ο μέσος των δημοσίων υπαλλήλων, είναι 94,1 ανά 1.000 κατοίκους. Στην Ελλάδα, αυτό το νούμερο ανέρχεται σε 54,9 δημοσίους υπαλλήλους ανά 1.000 κατοίκους, πολύ χαμηλότερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Αναδημοσίευση από https://www.ieidiseis.gr/

Όρια ηλικίας συνταξιοδότησης: Πού πάει η Ευρώπη, τι θα γίνει στην Ελλάδα Τι δείχνουν οι πρώτες εκτιμήσεις για το προσδόκιμο ζωής που θα κρίνει την αύξηση ή όχι το ηλικιακού ορίου συνταξιοδότησης το 2027

     Την ώρα που στην Ευρώπη καταγράφεται μία σαφής τάσης αύξησης των ορίων ηλικίας για να βγει κανείς στη σύνταξη, τίθεται εύλογα το ερώτημα του τι θα συμβεί μελλοντικά στην Ελλάδα.

   Και αυτό γιατί το 2027 είναι -βάσει νόμου- έτος επανεξέτασης των ηλικιακών ορίων συνταξιοδότησης, αν και η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εργασίας έχει αποκλείσει ρητά το ενδεχόμενο αύξησής τους κατά το έτος, αφήνοντας έτσι στην επόμενη επανεξέταση -δηλαδή το 2030- την απάντηση του σχετικού ερωτήματος.

   Υπενθυμίζεται πως το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο στη χώρα μας, προβλέπει πως από το 2021 έχει ξεκινήσει η σύνδεση των ηλικιακών ορίων συνταξιοδότησης με το προσδόκιμο ζωής ανά τριετία.

    Το πρώτο check up έγινε το 2021 και το δεύτερο το 2024, αλλά δεν «έδειξαν» αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, καθώς δεν προέκυψε αύξηση του προσδόκιμου ζωής το 2010 – 2020, ενώ η αύξηση την περίοδο 2021 – 2024 ήταν ουσιαστικά ανάκτηση των επιπέδων βιωσιμότητας των ηλικιωμένων μετά το πλήγμα που δέχτηκε η συγκεκριμένη ηλικιακή ομάδα το 2020 – 2021, λόγω πανδημίας.

   Ωστόσο, μπροστά μας έχουμε το νέο, τριετές check up, το οποίο θα καταλήξει στην Έκθεση Γήρανσης (Ageing Report) του 2027 και στην τελική πολιτική απόφαση για την αύξηση ή όχι των ηλικιακών ορίων συνταξιοδότησης, αν και η κυβέρνηση έχει αποκλείσει ρητά κάθε τέτοιο ενδεχόμενο.

Τι δείχνουν οι πρώτες, άτυπες εκτιμήσεις

    Έγκυρες πληροφορίες του powergame.gr αναφέρουν πως η «πρώτη αίσθηση» των ερευνών που έχουν ξεκινήσει στην οδό Σταδίου προκειμένου να ετοιμαστεί η έκθεση της Έκθεσης Γήρανσης (Αgeing Report) για το 2027, δεν δείχνει διακριτές τάσεις αύξησης του προσδόκιμου ζωής και έτσι, προς το παρόν, δεν διαφαίνεται κανένας κίνδυνος αύξησης των ορίων συνταξιοδότησης του χρόνου.

    Μάλιστα, για την προετοιμασία της νέας έκθεσης έχουν χρησιμοποιηθεί τα πιο προηγμένα μοντέλα μετρήσεων, τα οποία καταλήγουν «πίνακες θνησιμότητας», οι οποίοι λαμβάνουν υπόψιν ακόμα και τις αρνητικές επιδράσεις της Κλιματικής Κρίσης στο προσδόκιμο ζωής.

    Σε περίπτωση που οι τελικές εκτιμήσεις των αρμόδιων ελληνικών υπηρεσιών κινηθούν στα πλαίσια των καταρχάς ενδείξεων των πρώτων διερευνήσεων, τότε πράγματι θα επαληθευθούν οι επίσημες διαβεβαιώσεις της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Εργασίας, σύμφωνα με τις οποίες έχει αποκλειστεί κάθε αύξηση των ηλικιακών ορίων συνταξιοδότησης από την 1η Ιανουαρίου 2027.

Από εκεί και πέρα το επόμενο check up του προσδόκιμου ζωής, θα συντελεστεί το 2030.

Τι προβλέπει ο νόμος του 2010

     Υπενθυμίζεται πως ο πρώτος μνημονιακός ασφαλιστικός νόμος του 2010 (Νόμος 3863 ή «νόμος Λοβέρδου – Κουτρουμάνη) προβλέπει (στο άρθρο 11) πως:

•  «Τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης των ασφαλισμένων των οργανισμών κοινωνικής ασφάλισης και του Δημοσίου, ανεξαρτήτως χρόνου υπαγωγής στην ασφάλιση (…), ανακαθορίζονται κατά τη μεταβολή του προσδόκιμου ζωής του πληθυσμού της χώρας, με σημείο αναφοράς την ηλικία των 65 ετών».
• «Η ισχύς» των παραπάνω «αρχίζει από 1.1.2021 και κατά την πρώτη εφαρμογή της, λαμβάνεται υπόψη η μεταβολή της δεκαετίας 2010 έως και 2020».

• «Από 1.1.2024 τα ανωτέρω όρια ανακαθορίζονται ανα τριετία».

• «Η αναπροσαρμογή των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, γίνεται με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, που εκδίδεται κατά το τελευταίο έτος κάθε περιόδου με βάση τους σχετικούς δείκτες που προσδιορίζονται από την Ελ ληνική Στατιστική Αρχή και την Eurostat και αφορούν στην επόμενη περίοδο»

Τι συνέβη το 2021 και το 2024

   Το προσδόκιμο ζωής των ανδρών κινήθηκε, καθ’ όλη τη διάρκεια της προαναφερθείσας δεκαετίας (2010 – 2020), με μικρές διακυμάνσεις (σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως στην περίοδο της πανδημίας, προς τα κάτω) ανήλθε γύρω στα 78,5 έτη και των γυναικών κοντά στα 84 έτη. Συνεπώς δεν προέκυψε κανένα θέμα για αύξηση ορίων συνταξιοδότησης από το 2021.

   Ωστόσο, δεν ισχύει το ίδιο για την περίοδο 2021-2024, αν και η κυβέρνηση δεν αποφάσισε ουδεμία αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης την 1η Ιανουαρίου 2024, θεωρώντας πως τα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης στην Ελλάδα ήταν ήδη υψηλά σε σχέση με τα ευρωπαϊκά δεδομένα.

    Το προσδόκιμο ζωής των ανδρών, σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το 2022 εκτοξεύτηκε στα 78,3 έτη (έναντι 77,4 έτη το 2021), στα 79,2 έτη το 2023 και στα 79,4 έτη το 2024.

    Αυξητική ήταν η τάση και για το προσδόκιμο ζωής των γυναικών: Ανήλθε στα 83,4 έτη το 2022 (έναντι 82,9 το 2021), έπειτα στα 84,4 έτη το 2023, ενώ παρέμεινε στα ίδια επίπεδα το 2024.

    Βλέποντας, όμως, τη συνολική πορεία του προσδόκιμου ζωής τόσο των ανδρών, όσο και των γυναικών, στην πραγματικότητα το 2021 – 2024 ανέκτησε το έδαφος που είχε χάσει το 2020 – 2021 λόγω των πολλών θανάτων ηλικιωμένων που έφερε ο κορονοϊός.

    Του λόγου το αληθές, το προσδόκιμο ζωής το 2024 για τους άνδρες έφτασε στα 79,4 έτη, όσο σχεδόν δηλαδή ήταν το 2018 και το 2019 (79,3 και 79,2 αντίστοιχα). Το προσδόκιμο για τις γυναίκες έφτασε το 2024 τα 84,4 έτη, όσο ήταν δηλαδή το 2018.

Ποια όρια ηλικίας ισχύουν σήμερα στην Ελλάδα για σύνταξη λόγω γήρατος

    Σύμφωνα με τις διατάξεις του ν.4336/15, τα γενικά όρια ηλικίας συνταξιοδότησης από τον e-ΕΦΚΑ (για άνδρες και γυναίκες), είναι:

• 62 ετών για πλήρη σύνταξη με τουλάχιστον 40 έτη (12.000 ημέρες) ασφάλισης,

• 62 ετών για μειωμένη σύνταξη με 15 χρόνια (4.500 ημέρες), εφόσον η χορήγηση μειωμένης σύνταξης προβλέπεται από τις καταστατικές διατάξεις του εντασσόμενου στον e-ΕΦΚΑ Ταμείου και σύμφωνα με τις σχετικές ειδικές χρονικές προϋποθέσεις.

• 67 ετών για πλήρη σύνταξη με τουλάχιστον 15 έτη (4.500 ημέρες) ασφάλισης.

    Ο «ξεχασμένος» δημοσιονομικός κόφτης και τα προβλεπόμενα ελλείμματα

      Ωστόσο, ο νόμος Νόμος 3863 («νόμος Λοβέρδου – Κουτρουμάνη»), δεν έχει μόνο ένα «ελατήριο» (δηλαδή το προσδόκιμο ζωής) το οποίο μπορεί να αυξήσει τα όρια συνταξιοδότησης. Έχει -και μάλιστα στο ίδιο άρθρο (σ.σ. άρθρο 11) και ένα δημοσιονομικό «κόφτη» της συνταξιοδοτικής δαπάνης.

    Συγκεκριμένα, αναφέρει πως «από την 1.1.2011 και ανά διετία η Εθνική Αναλογιστική Αρχή εκπονεί αναλογιστικές μελέτες, οι οποίες επικυρώνονται από την Επιτροπή Οικονομικής Πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με αντικείμενο τη συνεχή παρακολούθηση της εξέλιξης της εθνικής συνταξιοδοτικής δαπάνης. Με ειδικό νόμο ανακαθορίζονται οι συντάξεις με στόχο τη διασφάλιση της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος. Το ύψος των ανωτέρω δαπανών για τη βασική, την αναλογική και την επικουρική σύνταξη, προβαλλόμενο έως το έτος 2060, δεν πρέπει να υπερβαίνει το περιθώριο αύξησης των 2,5 ποσοστιαίων μονάδων του ΑΕΠ, με έτος αναφοράς το 2009».

     Όπως έχει αποκαλύψει το powergame.gr, το δημοσιονομικό έλλειμμα στους Οργανισμούς Κοινωνικής Ασφάλισης φτάνει στα 362 εκατ. το 2029 και στα 1,27 δισ. το 2030, σύμφωνα με το νέο Πολυετή Δημοσιονομικός Προγραμματισμό του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών.

   Βασική αιτία αυτών είναι η εκτίναξη των δαπανών για συντάξεις. Από τα 34.091 δις ευρώ το 2025 η συνταξιοδοτική δαπάνη ανεβαίνει το 2026 στα 35,403 δις ευρώ (αύξηση +1,312 δις ευρώ ή 3,7%).

Το 2027 ανέρχεται στα 36,519 δις ευρώ (αύξηση + 1,116 δις ευρώ ή 3,0%). Το 2028 φτάνει στα 37,904 δις ευρώ (αύξηση +1.385 δις ευρώ ή 3,6%).

Το 2029 αυξάνεται στα 39,314 δις ευρώ (αύξηση +1,410 δις ευρώ ή 3,5%) και το 2030, σπάει το «ψιχολογικό όριο των 40 δις ευρώ, φτάνοντας 40,753 δις ευρώ (αύξηση + 1,439 δις ευρώ ή 3,5%).ς ευρώ (αύξηση + 1,439 δις ευρώ ή 3,5%).

Αναδημοσίευση από https://www.powergame.gr/

Διάφορα Ενδιαφέροντα Δημοσιεύματα

    Στους συνδέσμους που σας κοινοποιούμε, μπορείτε να διαβάσετε διάφορα δημοσιεύματα σχετικά με τον χώρο μας και όχι μόνον:

1. https://dete.gr/stamatoun-oristika-ta-dorean-apogevmatina-cheirourgeia/
2. https://gnomip.gr/2026/06/28/%ce%b4%cf%8e%cf%81%ce%b9%cf%83%ce%b5-%ce%b1%cf%83%ce%b8%ce%b5%ce%bd%ce%bf%cf%86%cf%8c%cf%81%ce%bf-120-000-%ce%b5%cf%85%cf%81%cf%8e-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%b5%ce%ba%ce%b1%ce%b2-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80/
3. https://share.google/gppMjhHLJVzOJfrE4   
4. https://tempo24.news/ta-dyo-metra-sta-nosokomeia-pou-xekinoun-ton-ioulio-ti-tha-allaxei-se-farmaka-kai-anamones

κι άλλες φωνές ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ και ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ για την ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ - ΜΗ ΣΥΝΟΜΗ και μάλιστα ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΤΑΤΗ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ στα ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑΣ του Νοσοκομείου μας

To ΕΣΥ δεν είναι πια για… εσένα: Ούτε δημόσια, ούτε δωρεάν Υγεία – Η συστηματική εγκατάλειψη από το κράτος

       Η δημόσια υγεία στη χώρα μας συρρικνώνεται και απαξιώνεται συστηματικά από τα μνημόνια μέχρι σήμερα. Το Εθνικό Σύστημα Υγείας υποβαθμίστηκε από την υποχρηματοδότηση, που το άφησε χωρίς πόρους, υλικά και προσωπικό, με εξαθλιωμένους γιατρούς και εργαζομένους.
     Η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας έκλεισε. Ο ασθενής αφέθηκε σχεδόν στην τύχη του, να πληρώνει συνεχώς όλο και περισσότερα από την τσέπη του για να καλύψει τις υγειονομικές του ανάγκες.
   Οι υγειονομικοί δείκτες κατέρρευσαν, μετά τα μνημόνια και τη διαχείριση της πανδημίας, αφήνοντας πίσω τους μία μόνιμη ανθρωπιστική κρίση.
    Αυτή είναι η σημερινή πραγματικότητα. Τίποτα δεν θυμίζει τη δημόσια, δωρεάν, καθολική και προσβάσιμη υγεία για όλους. Παρόλο που οι πολίτες συνεχίζουν υποχρεωτικά να πληρώνουν για τη… δωρεάν υγεία τους μέσα από τη φορολογία και τις εισφορές τους.
    Σε αυτό το βαριά τραυματισμένο πλαίσιο, κάτω από συνθήκες γενικευμένης όξυνσης των προβλημάτων, με τα νοσοκομεία να πατούν σε τεντωμένο σκοινί, η κυβέρνηση της Ν.Δ. επιχειρεί την αντιστροφή της πραγματικότητας, ισχυριζόμενη ότι «το Εθνικό Σύστημα Υγείας είναι στα καλύτερά του», ότι «έχουν γίνει προσλήψεις προσωπικού» και ότι «η χρηματοδότηση των δημόσιων νοσοκομείων έχει αυξηθεί κατακόρυφα».
    Απέναντι στο κυβερνητικό αφήγημα για τα δημόσια νοσοκομεία, με τον υπουργό Υγείας Αδ. Γεωργιάδη να προπαγανδίζει διαρκώς ότι «το ΕΣΥ άλλαξε», «γίνονται βήματα και τα προβλήματα μειώνονται» και τον ίδιο τον πρωθυπουργό να αυτοαξιολογεί την κυβέρνησή του ως «συνεπή στις δεσμεύσεις που είχε δώσει», να μιλάει για «πρόοδο» στον «κεντρικό πυλώνα της κυβερνητικής πολιτικής» που είναι «η δημόσια Υγεία και το ΕΣΥ», στέκεται το ίδιο το δημόσιο σύστημα υγείας που αντέχει χάρη στην αυτοθυσία, το φιλότιμο και τις υπεράνθρωπες προσπάθειες του λιγοστού ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, αφού από αυτό λείπουν 6.500 ειδικευμένοι νοσοκομειακοί γιατροί με βάση τους οργανισμούς του ίδιου του υπουργείου και 20.000 λοιπό προσωπικό.
    Η δημόσια δαπάνη υγείας στην Ελλάδα παρέμεινε την τελευταία δεκαετία περίπου 2-3 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ χαμηλότερα από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γεγονός που μεταφέρει μεγαλύτερο οικονομικό βάρος στα νοικοκυριά και εξηγεί τις υψηλές ιδιωτικές πληρωμές των ασθενών.
    Το 2023 το Δημόσιο κάλυπτε μόλις 61% της συνολικής δαπάνης υγείας, όταν ο μέσος όρος της Ε.Ε. ήταν 80%. Αντίστοιχα, οι άμεσες πληρωμές των νοικοκυριών έφταναν το 34% της συνολικής δαπάνης, υπερδιπλάσιες από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (~15%-20%).
Αναγκάζονται να στραφούν στον ιδιωτικό τομέα
   «Πήγα ιδιωτικά γιατί δεν άντεχα άλλο». Η Μαρία, 63 ετών, συνταξιούχος από τη Θεσσαλονίκη, περίμενε σχεδόν έναν χρόνο για χειρουργική επέμβαση στο ισχίο. «Στην αρχή μού είπαν τέσσερις μήνες. Μετά οκτώ. Στο τέλος έφτασα στους έντεκα. Δεν μπορούσα να περπατήσω. Δανείστηκα χρήματα από τα παιδιά μου και πήγα σε ιδιωτική κλινική», εξηγεί στην «Εφ.Συν.».
    Η ιστορία της δεν αποτελεί εξαίρεση. Οι ενώσεις ασθενών αναφέρουν συστηματικά περιπτώσεις ανθρώπων που στρέφονται στον ιδιωτικό τομέα, όχι από επιλογή αλλά από ανάγκη, καθώς η αναμονή θεωρείται απαγορευτική για την καθημερινότητά τους ή για την εξέλιξη της υγείας τους.
    Το 21,9% των κατοίκων της χώρας μας, σύμφωνα με τη Eurostat, δήλωσε ότι δεν έλαβε την απαραίτητη ιατρική εξέταση ή θεραπεία εξαιτίας κόστους, μεγάλων λιστών αναμονής ή δυσκολίας πρόσβασης. Ο αντίστοιχος μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ενωση είναι μόλις 3,6%.
Οι άρρωστοι εξαναγκάζονται να πληρώσουν από την τσέπη τους. Ενα από τα πιο επίμονα χαρακτηριστικά του ελληνικού συστήματος υγείας είναι το υψηλό ποσοστό ιδιωτικών πληρωμών. Σύμφωνα με τα στοιχεία του OECD Health at a Glance Europe, περίπου το 30,6% των συνολικών δαπανών υγείας στην Ελλάδα καλύπτεται άμεσα από τα νοικοκυριά, ποσοστό υπερδιπλάσιο του ευρωπαϊκού μέσου όρου.
Το γήρας
   Η γήρανση του πληθυσμού αυξάνει την πίεση. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, περισσότερο από το 23% του πληθυσμού είναι ηλικίας άνω των 65 ετών.
Η γήρανση του πληθυσμού αυξάνει:

• τη χρήση υπηρεσιών υγείας,
• τη φαρμακευτική κατανάλωση,
• τις ανάγκες για χρόνιες θεραπείες,
• τη ζήτηση για νοσοκομειακή περίθαλψη.

Το πραγματικό κόστος της ασθένειας
     Η δημόσια συζήτηση για την υγεία επικεντρώνεται συχνά στους προϋπολογισμούς, στις προσλήψεις ή στις κτιριακές υποδομές. Για τον ασθενή όμως το ζήτημα είναι πολύ πιο απλό. Πόσο θα περιμένει; Πόσο θα πληρώσει; Θα λάβει τη φροντίδα που χρειάζεται τη στιγμή που τη χρειάζεται;
    Οι αριθμοί της Eurostat, του OECD, της ΕΛΣΤΑΤ και του ΙΟΒΕ δείχνουν ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις στην πρόσβαση και στη χρηματοδότηση της υγείας.
    Η κυβέρνηση μιλά για ένα «ΕΣΥ που αλλάζει». Οι υγειονομικοί μιλούν για ένα ΕΣΥ που πιέζεται. Οι ασθενείς βιώνουν ένα ΕΣΥ που καταρρέει: συνεχίζουν να περιμένουν σε λίστες, να πληρώνουν συμμετοχές και να αναζητούν την ώρα της αδήριτης ανάγκης διεξόδους εκεί όπου το δημόσιο σύστημα αδυνατεί να ανταποκριθεί.
    Αυτό είναι το πιο ακριβό κόστος από όλα: Η ανθρώπινη ζωή απαξιώνεται σε μια χώρα όπου η υγεία αποτελεί συνταγματικά κατοχυρωμένο κοινωνικό δικαίωμα, αλλά ούτε δημόσια είναι ούτε δωρεάν!

Δημόσια νοσοκομεία: οι χειρότεροι οφειλέτες του Δημοσίου
     Την ανηφόρα έχουν τραβήξει ξανά τα ληξιπρόθεσμα χρέη του Δημοσίου σε ιδιώτες και προμηθευτές, που ανήλθαν στα 3,8 δισ. ευρώ, σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους (Ιανουάριος-Νοέμβριος 2025).
    Το μεγαλύτερο μέρος των οφειλών προέρχεται από τον χώρο της Υγείας. Τα δημόσια νοσοκομεία οφείλουν συνολικά 1,683 δισ. ευρώ, ποσό αυξημένο κατακόρυφα σε σχέση με τον Δεκέμβριο του 2024. Υπενθυμίζεται ότι το 2019 τα χρέη των νοσοκομείων ανέρχονταν μόλις σε 344 εκατ. ευρώ, γεγονός που αποτυπώνει τη δραματική επιδείνωση της κατάστασης.
ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΨΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ
    Τα τέσσερα βασικά ψέματα πάνω στα οποία στηρίζεται η εικόνα που παρουσιάζει το υπουργείο Υγείας για το πώς «αλλάζει» το ΕΣΥ:
1. Μειώθηκαν τα χειρουργεία.
Αδ. Γεωργιάδης: «Από 88.000 αναμονές άνω των τεσσάρων μηνών, είμαστε στις 31.000».
Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: Η μείωση έγινε μόνο στα χαρτιά. Οι λίστες αναμονής δεν είχαν ποτέ επικαιροποιηθεί. Ετσι, διαγράφτηκαν ασθενείς που ήδη είχαν χειρουργηθεί στον ιδιωτικό τομέα ή ήταν σε λίστες δύο νοσοκομείων. Επίσης, με την καθιέρωση της Ενιαίας Λίστας Χειρουργείων διαγράφηκαν και όσοι είχαν τυπικά λάθη στα στοιχεία τους (ΑΜΚΑ, τηλέφωνο, ορθογραφία). Καμία κλειστή αίθουσα δεν άνοιξε, νέο προσωπικό δεν προσλήφθηκε. Το μόνο που κατόρθωσε η κυβέρνηση είναι να εισαγάγει τον θεσμό των απογευματινών –επί πληρωμή– χειρουργείων.
2. Μειώθηκε ο χρόνος αναμονής στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ).
Αδ. Γεωργιάδης: «Μειώσαμε τον μέσο χρόνο κατά 40%, από τις 10 στις 5,5 ώρες».
Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: Δεν υπήρξε ποτέ επίσημη μέτρηση αναμονών. Το «βραχιολάκι» που φοράμε πλέον σε ορισμένα ΤΕΠ μπορεί να μετρά τον χρόνο, αλλά δεν μειώνει αναμονές, οι οποίες έχουν φτάσει και τις 22 ώρες. Ο χρόνος θα μειωθεί μόνο αν αυξηθεί ο αριθμός των γιατρών, νοσηλευτών, τραυματιοφορέων, οδηγών ασθενοφόρων, αλλά και των μηχανημάτων, π.χ. αξονικοί τομογράφοι, μαγνητικοί, PET, καθώς και αν δημιουργηθεί σύστημα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας.
3. Με ένα τηλεφώνημα ή μέσω της πλατφόρμας βρίσκεις άμεσα ραντεβού σε τακτικά ιατρεία.
Αδ. Γεωργιάδης: «Μέσω του 1566 βρίσκεις αμέσως γιατρό».
Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: «Σε κάποιες ειδικότητες δεν βρίσκεις ραντεβού ούτε πεθαμένος», μας λέει ο 72χρονος κύριος Βασίλης, «γι’ αυτό πάμε και τα πληρώνουμε έξω». Η δημόσια Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας έχει ρημάξει. Το νέο μέτρο της κυβέρνησης που υποχρεώνει όλους τους γιατρούς σε αύξηση των εβδομαδιαίων ραντεβού (με διάρκεια επίσκεψης τα 10 λεπτά!) δεν είναι τίποτα άλλο από υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας και ταυτόχρονη ηθελημένη «άγνοια» (υποτίμηση) για το με τι πραγματικά ασχολείται ένας νοσοκομειακός γιατρός (τακτικά ιατρεία, επείγοντα, χειρουργεία, νοσηλευόμενοι κλινικής).
4. Το προσωπικό του ΕΣΥ έχει αυξηθεί.
Αδ. Γεωργιάδης: «Το ΕΣΥ είναι στην καλύτερή του κατάσταση από ποτέ και ως προς τον αριθμό του προσωπικού του».
Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: Σύμφωνα με το Μητρώο Ανθρώπινου Δυναμικού, οι μόνιμοι υγειονομικοί ήταν 76.588 (Δεκέμβριος 2020) και μειώθηκαν σε 71.397 (Μάιος 2025). Δηλαδή 5.000 λιγότεροι σε 5 χρόνια, περίπου 1.000 ανά έτος.
........................................................................................................................................  Διαβάστε ολόκληρο το σχετικό  άρθρο στον σύνδεσμο που ακολουθεί: To ΕΣΥ δεν είναι πια για... εσένα: Ούτε δημόσια, ούτε δωρεάν Υγεία - Η συστηματική εγκατάλειψη από το κράτος | Η Εφημερίδα των Συντακτών

Τα αποτελέσματα έρευνας για την 4μερη εργασία, τα οφέλη, η προοπτική και τα νέα δεδομένα

     Φαίνεται πλέον ότι η μείωση των ημερών εργασίας στην εβδομάδα εργασίας σε τέσσερις ημέρες βελτιώνει την υγεία των εργαζομένων και παράλληλα μειώνει τον κίνδυνο εξουθένωσης, σύμφωνα με τα αποτελέσματα ενός πιλοτικού προγράμματος σε έξι χώρες.

    Συγκεκριμένα, στην έρευνα συμμετείχαν περίπου 2.900 εργαζόμενοι από 141 οργανισμούς σε Αυστραλία, Καναδά, Ιρλανδία, Νέα Ζηλανδία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίοι μείωσαν την εβδομάδα εργασίας χωρίς να μειωθεί ο μισθός τους.

    Μάλιστα πριν από την έναρξη της μελέτης, οι εταιρείες πέρασαν δύο μήνες εκπαιδευτικών προγραμμάτων και αλλαγών στις ροές εργασίας τους για να βελτιώσουν την αποδοτικότητα και τη συνεργασία. Στη συνέχεια, εφαρμόστηκε η τετραήμερη εργασία – ή μείωση κατά 20% των ωρών εργασίας – για έξι μήνες.

   Έπειτα από έξι μήνες, οι εργαζόμενοι με τη μειωμένη εβδομάδα εργασίας ανέφεραν λιγότερη εξουθένωση, καλύτερη ψυχική και σωματική υγεία και μεγαλύτερη ικανοποίηση από τη δουλειά τους.

    Στην αντίστοιχη ομάδα σύγκρισης, οι εργαζόμενοι σε 12 αμερικανικές εταιρείες που δεν μείωσαν τις ώρες εργασίας τους δεν παρουσίασαν αλλαγές.

   «Φαίνεται ότι οι επιδράσεις στην ευεξία είναι αρκετά ομοιόμορφες μεταξύ εταιρειών, χωρών και εργαζομένων», δήλωσε η Wen Fan, επίκουρη καθηγήτρια Κοινωνιολογίας στο Boston College και μία από τις συγγραφείς της μελέτης, στο Euronews Health.

    Η μελέτη έδειξε ότι όσο περισσότερο οι εργαζόμενοι μείωναν τις ώρες εργασίας τους, τόσο καλύτερα ένιωθαν για τη δουλειά τους, καθώς και σε κάποιο βαθμό για την ψυχική τους υγεία.

    Ακόμη και οι εργαζόμενοι που μείωσαν τις ώρες εργασίας τους μόνο κατά μερικές ώρες ανέφεραν καλύτερη υγεία και μεγαλύτερη ικανοποίηση από τη δουλειά τους σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου. Οι περισσότερες εταιρείες συνέχισαν να εφαρμόζουν τη μειωμένη εβδομάδα εργασίας ένα χρόνο μετά την έναρξη του προγράμματος, και δεν φαίνεται ότι τα οφέλη μειώθηκαν με την πάροδο του χρόνου καθώς οι εργαζόμενοι προσαρμόστηκαν στα νέα τους ωράρια.

    «Δεν υπάρχει ένδειξη υποχώρησης όσον αφορά την ευεξία των εργαζομένων ή την απόδοση», δήλωσε ο Brendan Burchell, κοινωνιολόγος στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, ο οποίος έχει αναλύσει προγράμματα τετραήμερης εβδομάδας στο Ηνωμένο Βασίλειο.

«Αλλαγή κανόνων παιχνιδιού»

   Τα οφέλη της μειωμένης εβδομάδας εργασίας σχετίζονται κυρίως με τρεις παράγοντες: την αίσθηση επάρκειας των εργαζομένων, τη μείωση των προβλημάτων ύπνου και της κόπωσης, υπογραμμίζοντας τη σημασία του ύπνου για την υγεία.

   «Η σχέση μεταξύ καλού ύπνου και όλων των δεικτών υγείας και ευεξίας είναι πραγματικά ισχυρή», δήλωσε ο Burchell.

    Στη μελέτη, οι εργαζόμενοι εργάζονταν κατά μέσο όρο 40 ώρες την εβδομάδα πριν από το πείραμα, οπότε μια μείωση κατά 20% σημαίνει 32 ώρες την εβδομάδα. Αυτό είναι ήδη ο μέσος όρος για την Ολλανδία, ενώ ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι 36 ώρες.

   Ωστόσο, τα αποτελέσματα μπορούν να αποτελέσουν οδηγό για χώρες και οργανισμούς που επιθυμούν να μειώσουν την πίεση στους εργαζόμενούς τους. Στην Ισπανία, για παράδειγμα, η εβδομάδα εργασίας πρόκειται να μειωθεί από 40 σε 37,5 ώρες.

   Η πιλοτική μελέτη είχε ορισμένους περιορισμούς, όπως το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι δεν είχαν κάποιον έλεγχο στο πώς επηρεάστηκε η ζωή τους με τη μείωση του ωραρίου, κάτι που μπορεί να είχε ως αποτέλεσμα υπερβολικές δηλώσεις για να διατηρηθεί το πείραμα. Επιπλέον, οι εταιρείες που συμμετείχαν ήταν πιθανότατα ήδη υποστηρικτικές προς την ευελιξία και την ευεξία των εργαζομένων, γεγονός που ενδέχεται να επηρέασε τα αποτελέσματα.

   «Η γενικά κυρίαρχη οργανωσιακή κουλτούρα ενθαρρύνει τις περισσότερες ώρες εργασίας και την παρουσία στο γραφείο… η μείωση του χρόνου εργασίας δεν ταιριάζει με αυτήν τη νοοτροπία», σημείωσε η Fan.

   Η μελέτη επικεντρώθηκε σε υψηλού εισοδήματος, αγγλόφωνες χώρες, οπότε δεν είναι σαφές πώς θα εφαρμοζόταν μια τετραήμερη εβδομάδα εργασίας σε άλλες χώρες ή πολιτισμούς εργασίας.

    Παρά ταύτα, ο Burchell χαρακτήρισε τη μελέτη «σταθμό», προσφέροντας την πιο ισχυρή έως τώρα απόδειξη για τον τρόπο εφαρμογής της τετραήμερης εβδομάδας εργασίας σε διαφορετικούς οργανισμούς και χώρες.

    Όλο και περισσότερες χώρες, όπως η Πολωνία, η Ισλανδία, η Γερμανία και η Πορτογαλία, πειραματίζονται με συντομευμένες εβδομάδες εργασίας ως απάντηση στην αύξηση της κατάθλιψης, του άγχους και της εξουθένωσης των εργαζομένων, ενώ τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από το συγκεκριμένο πείραμα ενισχύουν τα ευρήματα που θέλουν το μειωμένο ωράριο εργασίας να επιδρά θετικά στη ζωή των εργαζομένων.

Αναδημοσίευση από https://pelop.gr/

Οδηγός για σύνταξη έως και 7 χρόνια νωρίτερα

   Το όφελος από την αύξηση της ανταποδοτικής σύνταξης μπορεί, ανάλογα με τα χρόνια που αναγνωρίζονται και τις αποδοχές του ασφαλισμένου, να φθάσει ακόμη και τα 250 ευρώ τον μήνα.

   Η αναγνώριση πλασματικών ετών αποτελεί και το 2026 μία από τις σημαντικότερες «διόδους» για τους ασφαλισμένους που επιδιώκουν να συνταξιοδοτηθούν νωρίτερα ή να αυξήσουν το ποσό της σύνταξής τους. Η αξιοποίησή τους μπορεί να οδηγήσει σε έξοδο έως και επτά χρόνια πριν από το γενικό όριο ηλικίας, στην κατοχύρωση ευνοϊκότερων προϋποθέσεων συνταξιοδότησης, αλλά και σε υψηλότερη ανταποδοτική σύνταξη.

   Σύμφωνα με τα στοιχεία των ειδικών στην κοινωνική ασφάλιση, περίπου 6 στους 10 ασφαλισμένους που αποχωρούν σήμερα κάνουν χρήση πλασματικού χρόνου, καθώς σε πολλές περιπτώσεις αποτελεί το «κλειδί» τόσο για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος όσο και για τη βελτίωση του ποσού της σύνταξης. Το όφελος από την αύξηση της ανταποδοτικής σύνταξης μπορεί, ανάλογα με τα χρόνια που αναγνωρίζονται και τις αποδοχές του ασφαλισμένου, να φθάσει ακόμη και τα 250 ευρώ τον μήνα.

Τα τρία μεγάλα οφέλη

Η αναγνώριση πλασματικών ετών προσφέρει τρία σημαντικά πλεονεκτήματα:

- Έξοδο στη σύνταξη έως και επτά χρόνια νωρίτερα, εφόσον συμπληρώνονται οι απαιτούμενες προϋποθέσεις ασφάλισης.

- Κατοχύρωση παλαιότερων και ευνοϊκότερων ορίων ηλικίας, κυρίως για όσους ασφαλίστηκαν πριν από την 1η Ιανουαρίου 1993.

- Αύξηση της ανταποδοτικής σύνταξης, καθώς ο αναγνωριζόμενος χρόνος προσμετράται στα συνολικά έτη ασφάλισης.

Ποιοι ασφαλισμένοι ωφελούνται περισσότερο

   Οι παλαιοί ασφαλισμένοι (έως 31 Δεκεμβρίου 1992) είναι οι μεγάλοι κερδισμένοι, καθώς με την προσθήκη πλασματικού χρόνου μπορούν να συμπληρώσουν τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για τη θεμελίωση ή κατοχύρωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος και να συνταξιοδοτηθούν πριν από τα 67 ή ακόμη και πριν από τα 62 έτη, ανάλογα με την κατηγορία τους.

Οι νέοι ασφαλισμένοι, που υπάγονται στην ασφάλιση από την 1η Ιανουαρίου 1993 και μετά, αξιοποιούν τα πλασματικά έτη κυρίως για να συμπληρώσουν τα 40 χρόνια ασφάλισης και να συνταξιοδοτηθούν στα 62 αντί για τα 67, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα μεγαλύτερη ανταποδοτική σύνταξη.

  Ο πλασματικός χρόνος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη συμπλήρωση των ακόλουθων προϋποθέσεων:

- της 40ετίας σε όλα τα ασφαλιστικά ταμεία, τόσο για παλαιούς όσο και για νέους ασφαλισμένους,

- της 35ετίας σε ΙΚΑ, ΟΑΕΕ και ΕΤΑΑ έως το 2012,

- της 25ετίας στο Δημόσιο έως το 2010,

- της 25ετίας στο Δημόσιο για τα έτη 2011 και 2012, καθώς και των 36 ή 37 ετών μετά το 2012,

- των 21 και 23 ετών για τρίτεκνους δημοσίους υπαλλήλους κατά τα έτη 2011 και 2012,

- της 25ετίας έως το 2012 στα Ταμεία ΔΕΚΟ και τραπεζών για μητέρες,

- των 5.500 ημερών ασφάλισης έως το 2012 για μητέρες με ανήλικο παιδί.

Ποιοι χρόνοι αναγνωρίζονται

Οι ασφαλισμένοι μπορούν να αναγνωρίσουν, μεταξύ άλλων:

- χρόνο στρατιωτικής θητείας,

- χρόνο σπουδών,

- χρόνο ανεργίας,

- χρόνο ασθένειας,

- χρόνο ανατροφής παιδιών,

- γονική άδεια,

- εκπαιδευτική άδεια άνευ αποδοχών,

- χρόνο κύησης και λοχείας,

-χρόνο άσκησης ελεύθερου επαγγέλματος πριν από την εγγραφή στον ασφαλιστικό φορέα,καθώς και άλλους χρόνους που προβλέπει η ασφαλιστική νομοθεσία.

Τι ισχύει σε Δημόσιο και ιδιωτικό τομέα

    Στον ιδιωτικό τομέα, οι ασφαλισμένοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα πλασματικά έτη τόσο για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος όσο και για την προσαύξηση της σύνταξης.

    Στο Δημόσιο, όσοι έχουν ήδη θεμελιώσει δικαίωμα με τον πραγματικό χρόνο υπηρεσίας μπορούν να αναγνωρίσουν πλασματικά έτη αποκλειστικά για την αύξηση της σύνταξής τους.

    Η αύξηση του κατώτατου μισθού στα 920 ευρώ από την 1η Απριλίου 2026 οδήγησε και σε αύξηση του ελάχιστου κόστους εξαγοράς πλασματικών ετών.

    Το ελάχιστο ποσό διαμορφώνεται πλέον στα 184 ευρώ για κάθε μήνα αναγνώρισης, έναντι 176 ευρώ που ίσχυαν έως το τέλος Μαρτίου.

Ενδεικτικά, το κόστος ανέρχεται σε:

- 2.208 ευρώ για ένα έτος,

- περίπου 6.624 ευρώ για τρία έτη,

- πάνω από 11.000 ευρώ για πέντε έτη,

-:πάνω από 15.000 ευρώ για επτά έτη, ανάλογα πάντοτε με τις αποδοχές του ασφαλισμένου.

   Η αύξηση αφορά μόνο τις νέες αιτήσεις που υποβάλλονται από την 1η Απριλίου 2026 και μετά. Όσοι είχαν ήδη καταθέσει αίτηση διατήρησαν το προηγούμενο χαμηλότερο κόστος.

Πώς υπολογίζεται το κόστος

    Στο Δημόσιο, η εξαγορά κυμαίνεται από 6,67% έως 20% των συντάξιμων αποδοχών.

Στον ιδιωτικό τομέα, το κόστος αντιστοιχεί στο 20% των μεικτών αποδοχών.

   Για τους ελεύθερους επαγγελματίες, υπολογίζεται με βάση την ασφαλιστική κατηγορία που έχουν επιλέξει.

   Η εξόφληση μπορεί να γίνει εφάπαξ, σε μηνιαίες δόσεις ή με παρακράτηση από τη σύνταξη όταν η αίτηση αναγνώρισης υποβάλλεται ταυτόχρονα με την αίτηση συνταξιοδότησης.

Αναδημοσίευση από https://www.dnews.gr/

Διάφορα Ενδιαφέροντα Δημοσιεύματα

   Στους συνδέσμους που σας κοινοποιούμε, μπορείτε να διαβάσετε διάφορα δημοσιεύματα σχετικά με τον χώρο μας και όχι μόνον:

1. https://politeianews.gr/patra-stasi-ergasias-ston-agio-andrea-tin-tetarti-17-iouniou-poioi-kladoi-zitoun-entaxi-sta-vae/
2. https://www.alfavita.gr/ergasia/550522_ston-pago-ta-oria-ilikias-eos-2030-poioi-asfalismenoi-den-tha-doyn-allages-sti. 
3. https://www.aftodioikisi.gr/dimosio/adedy-kataggellei-fainomena-enoikiasis-ergazomenon-sto-dimosio/. 
4. https://www.ieidiseis.gr/oikonomia/796737/ta-kinitra-prooris-syntaxiodotisis-oi-antifaseis-kai-oi-epiptoseis/. 

Η μονιμότητα στο Δημόσιο και η συνταγματική αναθεώρηση

   115 χρόνια έχουν περάσει από την καθιέρωση της μονιμότητας των Δημοσίων Υπαλλήλων με το Σύνταγμα του 1911.

     Εισηγητής της καθιέρωσης της μονιμότητας ήταν ο ίδιος ο τότε πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος, αρχηγός του κόμματος των Φιλελευθέρων.

  "Η μονιμότης των υπαλλήλων θα διασφαλίσει αφατρίαστον διοίκησιν" είχε πει στην ομιλία του στη Βουλή. Ο Βενιζέλος πίστευε ακράδαντα σε μια ακομμάτιστη διοίκηση, αφού είχε ζήσει τις τραγελαφικές καταστάσεις των προηγούμενων χρόνων, όπου οι Δ.Υ. απολύονταν μόλις άλλαζε η κυβέρνηση και προσλαμβάνονταν άλλοι, κομματικοί φίλοι της νέας κυβέρνησης. Κι είναι γνωστό ότι η πλατεία Κλαυθμώνος πήρε το όνομά της από τις συγκεντρώσεις που έκαναν οι Δημόσιοι Υπάλληλοι που απολύονταν. Αξίζει να σημειωθεί ότι η διάταξη για την καθιέρωση της μονιμότητας ψηφίστηκε ομόφωνα, τότε, από τη Βουλή.

    Πέρα από το κόμμα των Φιλελευθέρων του Ελ. Βενιζέλου την ψήφισε και το Λαϊκό κόμμα.

    Σε αυτά τα 115 χρόνια ,που ισχύει η μονιμότητα, πέρασαν πολλές κυβερνήσεις από τη χώρα, ακόμα και δικτατορίες, κατοχή, εμφύλιος, αλλά καμιά δεν σκέφτηκε να καταργήσει την μονιμότητα των Δημοσίων Υπαλλήλων.

   Μετά, μάλιστα, και την καθιέρωση του ΑΣΕΠ το 1994, με τον Νόμο Πεπονή, και την συμπερίληψή του το 2001 στο Σύνταγμα θα περίμενε κανείς ότι μια τέτοια συζήτηση θα ήταν άκυρη.

   Κι όμως δειλά-δειλά μετά το 2000 κι ιδιαίτερα στα μνημονιακά χρόνια άρχισαν να θεριεύουν οι συζητήσεις για την άρση της μονιμότητας των Δ.Υ, προκειμένου να "αρθούν οι παθογένειες της Δημόσιας Διοίκησης."

    Ποιος δεν θυμάται, αλήθεια, την λαϊκίστικη δήλωση του τότε υπουργού Ανδρέα Λοβέρδου, το 2011, που επί λέξει είχε πει " 1.000.000 Δ.Υ. ταλαιπωρούν 10.000.000 πολίτες", δήλωση που έριξε νερό στον μύλο του κοινωνικού αυτοματισμού.

   Έτσι στα πρώτα μνημονιακά χρόνια υπήρξαν διαθεσιμότητες, υποχρεωτικές μετατάξεις, ακόμα και απολύσεις Δ.Υ.

    Η συζήτηση για την άρση της μονιμότητας "ξαναφούντωσε" τελευταία από την ίδια την κυβέρνηση με την πρότασή της για την συνταγματική αναθεώρηση.

Να ξεκαθαρίσουμε, όμως, κάτι.

    Πολύς κόσμος νομίζει ότι οι Δ.Υ. δεν απολύονται ποτέ ότι κι αν κάνουν.

    Αυτό είναι μια σκόπιμη παραπλάνηση της κοινής γνώμης από τους εκάστοτε κυβερνώντες. Οι Δ.Υ. απολύονται, σύμφωνα με τον Δ.Υ. Κώδικα (Ν3528/07) όταν καταδικαστούν αμετάκλητα για παράβαση καθήκοντος, διαφθορά, χρηματισμό κι άλλες αξιόποινες πράξεις που προβλέπονται, συνολικά 24 τον αριθμό.

    Είναι βέβαιο ότι η κυβέρνηση  έφερε ξανά το θέμα στις προτάσεις της για την συνταγματική αναθεώρηση, επενδύοντας για μια φορά ακόμη στον κοινωνικό αυτοματισμό. Είχε φροντίσει, βέβαια, μέσω των φιλικών της ΜΜΕ να δημιουργήσει το κατάλληλο κλίμα. Ποιος δεν θυμάται την περσινή "έρευνα" μεγάλης φιλοκυβερνητικής εφημερίδας η οποία με ένα παραπλανητικό ερώτημα έβγαλε ως αποτέλεσμα, με συντριπτικά ποσοστά, πως οι πολίτες τάσσονται υπέρ της κατάργησής της.

     Το ερώτημα ήταν: Να απολύονται οι Δημόσιοι Υπάλληλοι που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους, υπονοώντας πως, δήθεν, σήμερα δεν απολύονται.

     Έχουν καταφέρει, δυστυχώς, σε μεγάλο βαθμό, με τον κοινωνικό αυτοματισμό, να "πείσουν" μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης ότι για τις παθογένειες της Διοίκησης φταίει η μονιμότητα.

    Το ότι σήμερα λείπει το 40 έως 50% του προσωπικού σε όλα τα υπουργεία, στον ΕΦΚΑ, στα Νοσοκομεία, στην Εκπαίδευση  παντού δεν τους απασχολεί. Το ότι η χώρα μας κατέχει την πρώτη θέση στην πολυνομία και στις εφαρμοστικές εγκυκλίους -1350 βγήκαν πέρυσι μόνο από την ΑΑΔΕ-σε όλη την Ευρώπη, είναι για τους κυβερνώντες άνευ σημασίας.

   Μας λένε δηλαδή ότι αν οι κομματικοί μετακλητοί υπάλληλοι, που προσλαμβάνουν χωρίς άλλα κριτήρια, παρά μόνο κομματικά, οι εκάστοτε υπουργοί-κι έχουν αυξηθεί κατακόρυφα την τελευταία εξαετία-πολλαπλασιασθούν και γενικευθούν, η Δημόσια Διοίκηση θα πηγαίνει καλύτερα. Αστεία πράγματα.

   Η κυβέρνηση κι ο πρωθυπουργός επειδή τελευταία "στριμώχτηκαν" πολιτικά προσπαθούν να αλλάξουν ατζέντα. Να εμφανισθούν ως δήθεν μεταρρυθμιστές ,επαναφέροντάς μας στο προ του 1911 καθεστώς. Επενδύουν πάρα πολλά στον κοινωνικό αυτοματισμό. Γι αυτό και χρειάζεται συστηματική προσπάθεια ενημέρωσης της κοινής γνώμης για τις πραγματικές προθέσεις της.

    Ευτυχώς, προς το παρόν, η κυβέρνηση, σε αυτά της τα σχέδια, δεν βρήκε κανέναν, ως σύμμαχο, από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Γιατί, ως γνωστόν, η αναθεώρηση του Συντάγματος χρειάζεται 180 ψήφους κι αυτούς δεν τους έχει το κόμμα της Ν.Δ. που κυβερνά.

     Αυτό, όμως, δεν την εμποδίζει να ψηφίσει σε αυτή τη βουλή τη σχετική διάταξη με 151 ψήφους και να αναζητήσει συμμάχους στην επόμενη βουλή -180 ψήφους-προκειμένου να περάσει τη διάταξη.

Γι αυτό όλοι πρέπει να είναι σε εγρήγορση.

    Γιατί, το μόνο που θα πετύχει τυχόν κατάργηση της μονιμότητας θα είναι η επαναφορά στο καθεστώς φαυλότητας και ημετεροκρατίας που τόσο πλήρωσε ο τόπος.

Δημ.  Μπράτης

ΑΔΕΔΥ: ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΣΥΣΚΕΨΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΩΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 29 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026

 Συναδέλφισσες, συνάδελφοι, 

   Η Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ., υλοποιώντας σχετική απόφαση, καλεί σε σύσκεψη τα μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων των Ομοσπονδιών (που βρίσκονται στην Αττική) τη Δευτέρα, 29 Ιουνίου  2026, ώρα 10:00π.μ., στην αίθουσα του ΤΕΕ (Νίκης 4), προκειμένου να συζητήσουμε για την οργάνωση δράσεων και κινητοποιήσεων ενάντια στην επιδιωκόμενη από την κυβέρνηση άρση της μονιμότητας, για τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, την απαίτηση στελέχωσης των υπηρεσιών, «μονιμοποίησης» των συμβασιούχων και  κάλυψης των κοινωνικών αναγκών.

    Θεωρούμε ότι η συμμετοχή πρέπει να είναι ανάλογη του αγώνα που πρέπει να αναπτύξουμε για τα αιτήματα αυτά.

          Από την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.

Στουρνάρας: Οι δημόσιες συντάξεις δεν θα αρκούν στο μέλλον Στις προκλήσεις της δημογραφικής γήρανσης αναφέρεται ο διοικητής της ΤτΕ, Γιάννης Στουρνάρας

    «Oι δημόσιες συντάξεις, από μόνες τους, δύσκολα θα μπορούν στο μέλλον να εξασφαλίσουν επαρκή ποσοστά αναπλήρωσης για τους εργαζομένους» , προειδοποίησε ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας, για το λόγο αυτό όπως είπε η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδιώκει να ενισχύσει τα επαγγελματικά συνταξιοδοτικά σχήματα, ώστε να λειτουργήσουν συμπληρωματικά προς το δημόσιο σύστημα ενθαρρύνοντας τη μακροπρόθεσμη αποταμίευση.

    Μιλώντας στο 7ο Συνέδριο Επαγγελματικής Ασφάλισης με τίτλο «Η Επαγγελματική Ασφάλιση στο επίκεντρο της Ευρωπαϊκής Στρατηγικής για τις Αποταμιεύσεις και τις Επενδύσεις» ο κ. Στουρνάρας επεσήμανε ότι η συμμετοχή των εργαζομένων παραμένει περιορισμένη, ενώ η ασφαλιστική και επενδυτική κουλτούρα στη χώρα μας δεν έχει ακόμη αναπτυχθεί στο βαθμό που απαιτείται. Ταυτόχρονα, το μικρό μέγεθος πολλών Ταμείων δυσχεραίνει την επίτευξη οικονομιών κλίμακας και αυξάνει το λειτουργικό κόστος. Για τον λόγο αυτό απαιτείται συντονισμένη προσπάθεια από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, με στόχο την ενίσχυση της εμπιστοσύνης εργοδοτών και ασφαλισμένων προς τον θεσμό.

«Με 27 μόλις Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης και περίπου 55 χιλιάδες μέλη στο τέλος του 2025, γίνεται σαφές ότι ο θεσμός βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο ανάπτυξης, παρά τις σημαντικές προοπτικές και τη δυναμική που παρουσιάζει ο Πυλώνας Επαγγελματικής Ασφάλισης.» ανέφερε χαρακτηριστικά ,

    Παρότι τόσο το Ενεργητικό όσο και οι τεχνικές προβλέψεις κατέγραψαν αυξήσεις άνω του 20% σε σχέση με το 2024, τα συνολικά μεγέθη παραμένουν περιορισμένα, καθώς το Ενεργητικό διαμορφώθηκε στα 621 εκατ. ευρώ και οι τεχνικές προβλέψεις περίπου στα 550 εκατ. ευρώ για το 2025.

   Ο ίδιος προέβλεψε ότι τα Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης θα αποκτήσουν πολύ μεγαλύτερο ρόλο τα επόμενα έτη, τόσο ως συνταξιοδοτικός θεσμός όσο και ως επενδυτικός πυλώνας, εντός συνόρων αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Αναδημοσίευση από https://www.ot.gr/

Αγώνας δρόμου για τη σύνταξη: Γιατί χιλιάδες ασφαλισμένοι σπεύδουν να κατοχυρώσουν τα σημερινά όρια ηλικίας

 Η συζήτηση για πιθανές αυξήσεις μετά το 2030, η γήρανση του πληθυσμού και οι πιέσεις στο ασφαλιστικό σύστημα προκαλούν κύμα πρόωρων αποχωρήσεων από την εργασία

     Ένα πρωτοφανές κύμα αιτήσεων συνταξιοδότησης καταγράφεται το 2026, καθώς χιλιάδες ασφαλισμένοι επιδιώκουν να εξασφαλίσουν την έξοδό τους με τα σημερινά δεδομένα, πριν ενδεχόμενες αλλαγές στα όρια ηλικίας μεταβάλουν το τοπίο τα επόμενα χρόνια.

    Η συζήτηση γύρω από τη σύνδεση της ηλικίας συνταξιοδότησης με το προσδόκιμο ζωής, σε συνδυασμό με τις δυσμενείς δημογραφικές εξελίξεις και τις διεθνείς προβλέψεις για αύξηση των ορίων ηλικίας, έχει δημιουργήσει έντονη ανησυχία στους ασφαλισμένους. Το αποτέλεσμα είναι η σημαντική αύξηση των αιτήσεων συνταξιοδότησης ήδη από τους πρώτους μήνες του έτους.

Ρεκόρ αιτήσεων μέσα στο 2026

  Τα στοιχεία δείχνουν ότι κατά το πρώτο τετράμηνο του έτους υποβλήθηκαν 74.838 νέες αιτήσεις συνταξιοδότησης, αριθμός αυξημένος κατά 11.296 σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2025.

    Εάν ο ίδιος ρυθμός συνεχιστεί μέχρι το τέλος της χρονιάς, οι συνολικές αιτήσεις ενδέχεται να ξεπεράσουν τις 220.000, καταρρίπτοντας ακόμη και το ιστορικό ρεκόρ των 212.151 αιτήσεων που είχε καταγραφεί το 2021.

    Μόνο τον Απρίλιο υποβλήθηκαν 16.625 νέες αιτήσεις, σύμφωνα με τα στοιχεία του πληροφοριακού συστήματος «ΑΤΛΑΣ», επιβεβαιώνοντας τη δυναμική που αναπτύσσεται γύρω από τη συνταξιοδότηση.

   Ειδικοί στην κοινωνική ασφάλιση επισημαίνουν ότι η αύξηση των αιτήσεων δεν συνδέεται μόνο με τη συμπλήρωση των απαιτούμενων ετών ασφάλισης. Καθοριστικός παράγοντας είναι και η αβεβαιότητα για το μέλλον του ασφαλιστικού συστήματος.

    Στο επίκεντρο βρίσκονται κυρίως οι σημερινοί 55άρηδες, οι οποίοι θεωρούν ότι ενδέχεται να είναι από τους πρώτους που θα επηρεαστούν από μια νέα αναπροσαρμογή των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης.

Τι ισχύει σήμερα για τη σύνταξη

    Το ισχύον πλαίσιο προβλέπει δύο βασικές διαδρομές εξόδου από την εργασία:

• Συνταξιοδότηση στα 62 έτη με 40 χρόνια ασφάλισης.
• Συνταξιοδότηση στα 67 έτη με τουλάχιστον 15 χρόνια ασφάλισης.

     Τα όρια αυτά παραμένουν σταθερά τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο, η νομοθεσία προβλέπει ότι ανά τριετία εξετάζονται τα δημογραφικά δεδομένα και η εξέλιξη του προσδόκιμου ζωής, ώστε να αξιολογείται η ανάγκη πιθανών προσαρμογών.

    Οι αναλογιστικές μελέτες που βρίσκονται στο μικροσκόπιο των ειδικών εκτιμούν ότι μέχρι το 2030 τα σημερινά όρια ηλικίας θα μπορούσαν να αυξηθούν κατά περίπου ενάμιση έτος.

   Αν και δεν έχει ληφθεί καμία επίσημη απόφαση, θεωρείται πιθανό ένα μοντέλο σταδιακής προσαρμογής, αντίστοιχο με εκείνο που εφαρμόστηκε την περίοδο 2015-2021, όταν τα όρια ηλικίας αυξάνονταν κλιμακωτά κάθε χρόνο.

Δημογραφική «βόμβα» στο ασφαλιστικό

     Η μεγαλύτερη πρόκληση για το ασφαλιστικό σύστημα παραμένει το δημογραφικό πρόβλημα.

    Οι προβλέψεις δείχνουν ότι τις επόμενες δεκαετίες ο πληθυσμός θα γερνά με ταχύτερους ρυθμούς, ενώ οι γεννήσεις παραμένουν σε χαμηλά επίπεδα. Αυτό σημαίνει ότι ολοένα και λιγότεροι εργαζόμενοι θα καλούνται να χρηματοδοτούν τις συντάξεις ενός αυξανόμενου αριθμού συνταξιούχων.

    Παράλληλα, η αρνητική διαφορά μεταξύ γεννήσεων και θανάτων διευρύνεται συνεχώς, δημιουργώντας πρόσθετες πιέσεις στη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος.

    Οι διεθνείς οργανισμοί εκτιμούν ότι οι αλλαγές δεν θα σταματήσουν στο 2030.

      Σύμφωνα με σχετικές προβλέψεις, η ηλικία συνταξιοδότησης για όσους σήμερα αποχωρούν στα 62 έτη με 40 χρόνια ασφάλισης θα μπορούσε να φτάσει ακόμη και στα 66 έτη έως το 2050.

    Παράλληλα, οι νεότερες γενιές εργαζομένων ενδέχεται να χρειαστεί να συμπληρώνουν περισσότερα χρόνια εργασίας για πλήρη σύνταξη, με ορισμένα σενάρια να κάνουν λόγο για έως και 44 έτη ασφάλισης.

Γιατί πολλοί επιλέγουν να φύγουν τώρα

    Μέσα σε αυτό το περιβάλλον αβεβαιότητας, χιλιάδες ασφαλισμένοι που έχουν ήδη θεμελιώσει ή βρίσκονται κοντά στη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος επιλέγουν να μην περιμένουν.

    Η κατοχύρωση των σημερινών ορίων ηλικίας, αλλά και η δυνατότητα παράλληλης απασχόλησης μετά τη συνταξιοδότηση, αποτελούν ισχυρά κίνητρα για όσους επιδιώκουν να εξασφαλίσουν έγκαιρα τη σύνταξή τους.

    Το μόνο βέβαιο είναι ότι η συζήτηση για το μέλλον του ασφαλιστικού έχει ήδη ξεκινήσει και οι εξελίξεις των επόμενων ετών αναμένεται να επηρεάσουν καθοριστικά τις αποφάσεις εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων.

Αναδημοσίευση από https://www.alfavita.gr/